[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
:: دوره 3، شماره 2 - ( 6-1393 ) ::
جلد 3 شماره 2 صفحات 24-31 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی تاثیر تمرین های غیرفعال دامنه حرکتی در مرحله حاد بروز سکته مغزی بر عملکرد حرکتی بیمار
زهرا حسینی* 1، حمید پیروی2، محمودرضا گوهری3، عالیا صابری4
1- کارشناس ارشد پرستاری مراقبت های ويژه، دانشکده پرستاری و مامايی تهران، تهران، ايران، بيمارستان پورسينا رشت (* نويسنده مسئول) zahrah.hoseini63@yahoo.com
2- استاد، مرکز تحقيقات مراقبت های پرستاری و گروه پرستاری مراقبت های ويژه، دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی ايران، تهران، ايران
3- دانشيار، گروه آمار زيستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی ايران، تهران، ايران
4- استاديار، متخصص مغز و اعصاب، مرکز تحقيقات تروما، عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشکی گيلان، رشت، ايران
چکیده:   (3580 مشاهده)

خلاصه

هدف. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر تمرین های غیرفعال دامنه حرکتی در مرحله حاد بروز سکته مغزی بر عملکرد حرکتی بیمار انجام شد.

زمینه. تمرین های مکرر و مستمر در شش ماه اول پس از بروز سکته مغزی، به واسطه ایجاد تغییرات در سیستم عصبی تحت عنوان هایی همچون قابلیت انعطاف پذیری و فرایند دیاچسیس، سبب بهبود بخش قابل توجهی از عملکرد حسی و حرکتی بیماران می شود.

روش کار. بیماران مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک اولیه با شدت متوسط که در شش ساعت ابتدایی شروع علائم مراجعه کردند، به صورت غیرتصادفی در یکی از دو گروه آزمون (37 نفر) و کنترل (24 نفر) قرار گرفتند. پس از تعیین نمره عملکرد حرکتی اندام دچار ضعف یا فلج بر اساس معیار تعدیل شده اشورث و قدرت عضلانی، تمرینات غیرفعال دامنه حرکتی در گروه آزمون در 48 ساعت اول بستری در 6 تا 8 نوبت 30 دقیقه ای اعمال شد. سپس یک ماه بعد، معاینات تکرار و داده ها مورد مقایسه قرار گرفت.

یافته ها. بیشترین پیشرفت در میانگین نمره عملکرد حرکتی، در اندام فوقانی گروه آزمون  (3/45) نسبت به وضعیت پایه (2/63) مشاهده شد. در مرحله حاد، مداخله، سبب بهبود قدرت عملکرد حرکتی در هر دو اندام فوقانی و تحتانی شد (P<0.0001). در گروه کنترل، بهبودی تنها در عملکرد حرکتی اندام فوقانی مشاهده شد (0/012=P). بیشترین تغییرات، در عملکرد حرکتی اندام فوقانی (0/045=P) و تحتانی (0/004=P)، در ماه اول نسبت به وضعیت پایه بود.

نتیجه گیری. این مطالعه نشان داد، در ماه اول تفاوت معنی داری بین دو گروه از نظر میانگین نمره عملکرد حرکتی اندام های فوقانی و تحتانی حاصل نشد. در ابتدا به نظر می رسد که مداخله انجام شده در مرحله حاد سکته مغزی در بهبود عملکرد حرکتی بیماران گروه آزمون بی تاثیر است، ولی با بررسی تغییرات نمره عملکرد حرکتی در فواصل زمانی پایه تا ماه اول موثر بودن مداخله تایید شد. لذا با وجود بهبود عملکرد حرکتی در هر دو گروه، بهبودی در گروه آزمون برجسته تر بود.

واژه‌های کلیدی: ه مغزی، تمرین های غیرفعال دامنه حرکتی، وضعیت عملکردی، همی پلژی
متن کامل [PDF 724 kb]   (575 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: قلبی عروقی
دریافت: ۱۳۹۴/۲/۲۲ | پذیرش: ۱۳۹۴/۲/۲۲ | انتشار: ۱۳۹۴/۲/۲۲
ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA code


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Hosseini Z, Peyrovi H, Gohari M, Saberi A. The effect of passive range of motion exercise on motor function of patients in acute phase of stroke. پرستاری قلب و عروق. 2014; 3 (2) :24-31
URL: http://journal.icns.org.ir/article-1-227-fa.html

حسینی زهرا، پیروی حمید، گوهری محمودرضا، صابری عالیا. بررسی تاثیر تمرین های غیرفعال دامنه حرکتی در مرحله حاد بروز سکته مغزی بر عملکرد حرکتی بیمار. فصلنامه پرستاری قلب و عروق. 1393; 3 (2) :24-31

URL: http://journal.icns.org.ir/article-1-227-fa.html



دوره 3، شماره 2 - ( 6-1393 ) برگشت به فهرست نسخه ها
فصلنامه پرستاری قلب و عروق Iranian Journal of Cardiovascular Nursing
Persian site map - English site map - Created in 0.08 seconds with 31 queries by YEKTAWEB 3754